Początek końca

Uchwyć mnie swoim spojrzeniem,

 kiedy Cię mijam
 Dotknij mnie swoją dłonią,


 kiedy stoję obok.


 Usłysz mój głos,


kiedy mówię do Ciebie.


                 

             
                                                      2 miesiące wcześniej

W nieludzko szybkim tempie pokonywałam kolejne kilometry lasu deszczowego niedaleko Kiri Gakure. Moje serce wybijało niespokojny rytm, a ciało poddawało się z każdym kolejnym krokiem. Mimo to, nie byłam w stanie  się zatrzymać, musiałam być na Wielkim Moście przed resztą mojej drużyny. Nie mogłam pozwolić by najważniejszej osobie w moim życiu, stała się krzywda. Kochałam Go, aż za mocno. Niemożliwym było by Nasza historia miała szczęśliwe zakończenie, a ja o tym wiedziałam. Niestety wolałam poświęcić swoje szczęście, zdrowie w ostateczności nawet życie, aby był najzwyczajniej w świecie bezpieczny. Wielka szkoda, że mężczyzna, którego darzę tak silnym uczuciem, nie chce tego widzieć, nie mówiąc o tym, by to docenił. Jest egoistą, dbającym tylko o zemstę. Zabija, ponieważ sądzi, iż będzie silniejszy niż pozostali, pozatym, dlaczego nie miałby robić czegoś , co sprawia mu przyjemność? Coś w rodzaju chwilowego zapomnienia o wszystkim co go otacza. Cierpienie jest czymś ważniejszym niż tlen. Jednak pomijając te sadystyczne odczucia i tysiące wad, które posiada, nadal w jakimś stopniu przypomina  człowieka, który od zawsze był w moim sercu. Nieważne co zrobił i tak gdyby tylko chciał, mogłabym zostać Jego własnością. Powoli zbliżałam się do celu, jeszcze chwila, a znów Go zobaczę. Po tylu dniach w końcu się spotkamy. Od Sasuke oddzielają mnie, praktycznie tylko krzaki, odsuwając gałęzie dłońmi, zastanawiam się jak bardzo się zmienił przez zarazem tak długi i krótki odcinek czasu, jednak moje rozmyślenia, zostają brutalnie przerwane. Zimny, wręcz lodowaty głos przecina ciszę, sprawiając, że delikatnie się wzdrygam.

- Co Ty tu robisz?

- Stoję - bardzo inteligenta odpowiedź Sakura, oby tak dalej..

- To widzę, tylko zastanawiam się czego chcesz tym razem.

- Chciałam Cię ostrzec.

- Przed czym? Bandą fanek twojego pokroju?

- Nie rozumiem.

- Bo jesteś głupia i irytująca, ale to się chyba już nigdy nie zmieni. Jak sądzisz?

- Uważam, że pierwsze co powinieneś teraz zrobić, to uciec, schować się w jakiejś norze i przeczekać, aż połowa wioski ukrytej w liściach, odpuści sobie, zostawi Cię w spokoju i odejdzie zawiedziona.

- Czy to jakiś nowy pomysł na misję samobójczą, a może nie jesteś w stanie tego zrobić, dlatego chcesz, bym ci pomógł?- słowa zabolały. Stałam tam jak sparaliżowana, patrząc na osobę, stojącą zaledwie dwa metry ode mnie. Już jej nie znałam, teraz jestem tego pewna. Wszystko co do tej pory powiedział, bolało potwornie.

- Rób co chcesz. Jeśli sprawi ci to radość, czy ulgę, proszę bardzo.

- Jak szlachetnie. Myślisz, że swoją wątpliwą odwagą coś zdziałasz? Sądzisz, że nie odważę się Ciebie zabić?

- Szczerze? Nie boję się, bo wiem coś, czego ty nie wiesz.

- Niby co? Mam szpiegów w każdym miejscu jakie byłabyś w stanie wymienić, czy też nie.

- Nie chodzi o takie informacje, wiem, iż jeśli mnie zabijesz, nareszcie będę wolna.

- Niby od czego? Głupoty?

- Nie Sasuke, Ciebie, dlatego lepiej się pośpiesz, niedługo zbiegnie się ponad połowa ninja z wioski.

- Nie ma sprawy- powiedział, powoli podchodząc w moją stronę.

1 sekunda: Tworzy chidori.

2 sekunda: Staje naprzeciwko mnie.

3 sekunda: Jego ręka wraz z śmiercionośnym jutsu, zbliża się do mojego mostka.

4 sekunda: Mój ukochany przebija mnie na wylot.

5 sekunda: Pośród piekącego bólu, wciąż czuję dłoń Sasuke.

6 sekunda: Z niemym krzykiem osuwam się na ziemię.

7 sekunda: Wyjmuje dłoń

8 sekunda: Słyszę,, Byłaś słaba, Sakura“

9 sekunda: Widzę jak odchodzi

10 sekunda: Już tylko ciemność. Jednak ból pulsujący w moim ciele, był dopiero początkiem końca.

Od autorki: TO BYŁ PROLOG.
No to w końcu uporałam się z brakiem weny:) Blog będzie liczył 10 rozdziałów, prolog krótki, epilog również. Notki w międzyczasie około 10 stron :). Mam nadzieję, że pomysł Wam się spodoba i zostaniecie ze mną na dłużej.

Pozdrawiam, Yuki-chan.